commensurare

commensurare (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular commēnsūrō
2. Person Singularcommēnsūrās
3. Person Singularcommēnsūrat
1. Person Pluralcommēnsūrāmus
2. Person Pluralcommēnsūrātis
3. Person Pluralcommēnsūrant
Perfekt 1. Person Singularcommēnsūrāvī
Imperfekt 1. Person Singularcommēnsūrābam
Futur 1. Person Singularcommēnsūrābō
PPP commēnsūrātus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularcommēnsūrem
Imperativ Singularcommēnsūrā
Pluralcommēnsūrāte
Alle weiteren Formen: Flexion:commensurare

Worttrennung:

com·men·su·ra·re

Bedeutungen:

[1] transitiv, spätlateinisch, mittellateinisch, Mathematik: mit demselben Maß messen

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb commetiri  la[1]

Beispiele:

[1] „In his autem comparationibus gravitatis atque acuminis has consonantias necesse est inveniri, quae sibi commensuratae sunt, id est quae notam possunt communem habere mensuram, ut in multiplicibus duplum quod est illa pars metitur, quae inter duos est terminos differentia, ut inter duo et quattuor binarius utrosque metitur;“ (Boeth. mus. 1,29)[2]

Wortbildungen:

commensurabilis, commensuratio

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „commensuratus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1302.
[1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 3. Band C – Comus, Teubner, Leipzig 1906–1912, ISBN 3-322-00000-1, „commensuro“ Spalte 1854.
[1] Otto Prinz, Helmut Gneuss (Hgg.): Mittellateinisches Wörterbuch, Bände A–C, München 1967–1999 „commensuro

Quellen:

  1. Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „commensuratus“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1302.
  2. Anicius Manlius Severinus Boethius; Gottfried Friedlein (Herausgeber): De institutione arithmetica libri duo, De institutione musica libri quinque. Accedit geometria quae fertur Boetii. 1. Auflage. Teubner, Leipzig 1867 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 220.