commensuratio

commensuratio (Latein)

Substantiv, f

Kasus Singular Plural
Nominativ commēnsūrātio commēnsūrātiōnēs
Genitiv commēnsūrātiōnis commēnsūrātiōnum
Dativ commēnsūrātiōnī commēnsūrātiōnibus
Akkusativ commēnsūrātiōnem commēnsūrātiōnēs
Vokativ commēnsūrātio commēnsūrātiōnēs
Ablativ commēnsūrātiōne commēnsūrātiōnibus

Worttrennung:

com·men·su·ra·tio, Genitiv: com·men·su·ra·ti·o·nis

Bedeutungen:

[1] spätlateinisch, mittellateinisch, Mathematik: Messen mit demselben Maß

Herkunft:

Ableitung zu dem Verb commensurare  la[1] mit dem Suffix -tio  la

Beispiele:

[1] „Si igitur percussiones gravium sonorum commensurabiles sint percussionibus acutorum sonorum, ut in his proportionibus, quas supra retulimus, non est dubium, quin ipsa commensuratio sibimet misceatur unamque vocum efficiat consonantiam.“ (Boeth. mus. 1,31)[2]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „commensuratio“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1302.
[1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 3. Band C – Comus, Teubner, Leipzig 1906–1912, ISBN 3-322-00000-1, „commensuratio“ Spalte 1854.
[1] Otto Prinz, Helmut Gneuss (Hgg.): Mittellateinisches Wörterbuch, Bände A–C, München 1967–1999 „commensuratio

Quellen:

  1. Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis. 3. Band C – Comus, Teubner, Leipzig 1906–1912, ISBN 3-322-00000-1, „commensuratio“ Spalte 1854.
  2. Anicius Manlius Severinus Boethius; Gottfried Friedlein (Herausgeber): De institutione arithmetica libri duo, De institutione musica libri quinque. Accedit geometria quae fertur Boetii. 1. Auflage. Teubner, Leipzig 1867 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 222.