conari

conari (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular cōnor
2. Person Singularcōnāris
3. Person Singularcōnātur
1. Person Pluralcōnāmur
2. Person Pluralcōnāminī
3. Person Pluralcōnāntur
Perfekt 1. Person Singularcōnātus sum
Imperfekt 1. Person Singularcōnābar
Futur 1. Person Singularcōnābor
PPP
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularcōner
Imperativ Singularcōnāre
Pluralcōnāminī
Alle weiteren Formen: Flexion:conari

Worttrennung:

co·na·ri

Bedeutungen:

[1] intransitiv: sich Mühe geben; sich anstrengen
[2] transitiv, auch mit Infinitiv: zu tun beginnen; versuchen, unternehmen

Sinnverwandte Wörter:

[2] audere

Beispiele:

[1]
[2] „itemque Dumnorigi Haeduo, fratri Dividaci, qui eo tempore principatum in civitate obtinebat ac maxime plebi acceptus erat, ut idem conaretur persuadet eique filiam suam in matrimonium dat.“ (Caes. Gall. 1,3,5)[1]

Wortbildungen:

conamen, conamentum, conatio, conatum, conatus

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „conor“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1494-1495.
[1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „conor
[1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „conor“ Seite 449.

Quellen:

  1. Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 2.