conatum
conatum (Latein)
Substantiv, n
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | cōnātum | cōnāta |
| Genitiv | cōnātī | cōnātōrum |
| Dativ | cōnātō | cōnātīs |
| Akkusativ | cōnātum | cōnāta |
| Vokativ | cōnātum | cōnāta |
| Ablativ | cōnātō | cōnātīs |
Worttrennung:
- co·na·tum, Genitiv: co·na·ti
Bedeutungen:
- [1] meist im Plural: versuchte Handlung; Versuch, Unterfangen, Wagnis
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „perfacile factu esse illis probat conata perficere, propterea quod ipse suae civitatis imperium obtenturus esset:“ (Caes. Gall. 1,3,6)[2]
Übersetzungen
[1] versuchte Handlung
|
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „conatum“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 1375-1376.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „conatum“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „conatum“ Seite 421.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „conatum“ Seite 421.
- ↑ Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 2.
Deklinierte Form
Worttrennung:
- co·na·tum
Aussprache:
- IPA: […]
- Hörbeispiele: —
Grammatische Merkmale:
Deklinierte Form
Worttrennung:
- co·na·tum
Aussprache:
- IPA: […]
- Hörbeispiele: —
Grammatische Merkmale:
- Akkusativ Singular des Substantivs von conatus