cso

cso (Polnisch)

Pronomen, n

Singular Plural
Nominativ cso
—
Genitiv czego
czogo
—
Dativ czemu
—
Akkusativ cso
—
Instrumental czym
—
Lokativ czem
—
Vokativ
—
—

Nebenformen:

co, czso

Worttrennung:

cso

Aussprache:

IPA: […]
Hörbeispiele: —

Bedeutungen:

[1] archaisch, interrogativ, substantivisch: welche Sache; was

Herkunft:

seit dem 14. Jahrundert bezeugte Nebenform zu czso → pl[1]

Beispiele:

[1]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Polska Akademia Nauk (Herausgeber): Słownik staropolski. Tom I, Zeszyt 5: Ciec–Czeluść, Warszawa 1955 (Digitalisat), „Co, Cso, Czso“ Seite 317–326.

Quellen:

  1. ↑ Wiesław Boryś: Słownik etymologiczny języka polskiego. 1. Auflage. Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005, ISBN 83-08-03648-1, „co“ Seite 87.