czso

czso (Polnisch)

Pronomen, n

Singular Plural
Nominativ czso
—
Genitiv czego
czogo
—
Dativ czemu
—
Akkusativ czso
—
Instrumental czym
—
Lokativ czem
—
Vokativ
—
—

Nebenformen:

co, cso

Worttrennung:

czso

Aussprache:

IPA: […]
Hörbeispiele: —

Bedeutungen:

[1] archaisch, interrogativ, substantivisch: welche Sache; was

Herkunft:

seit dem 14. Jahrundert bezeugtes Erbwort aus dem urslawischen čьso[1][2]

Beispiele:

[1]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Polska Akademia Nauk (Herausgeber): Słownik staropolski. Tom I, Zeszyt 5: Ciec–Czeluść, Warszawa 1955 (Digitalisat), „Co, Cso, Czso“ Seite 317–326.
[1] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), Seite 398.

Quellen:

  1. ↑ Wiesław Boryś: Słownik etymologiczny języka polskiego. 1. Auflage. Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005, ISBN 83-08-03648-1, „co“ Seite 87.
  2. ↑ О. Н. Трубачева (Herausgeber): Этимологический словарь славянских языков. Праславянский лексический фонд. Band 4 (*čaběniti–*děľa), Издельство « Наука », Москва 1977 (PDF), „*čьso“ Seite 173–174.