uxorculare

uxorculare (Latein)

Verb

Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular uxorculō
2. Person Singularuxorculās
3. Person Singularuxorculat
1. Person Pluraluxorculāmus
2. Person Pluraluxorculātis
3. Person Pluraluxorculant
Perfekt 1. Person Singularuxorculāvī
Imperfekt 1. Person Singularuxorculābam
Futur 1. Person Singularuxorculābō
PPP uxorculātus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularuxorculem
Imperativ Singularuxorculā
Pluraluxorculāte
Alle weiteren Formen: Flexion:uxorculare

Worttrennung:

u·xor·cu·la·re

Bedeutungen:

[1] intransitiv: die Ehefrau spielen

Herkunft:

Ableitung zu dem Substantiv uxorcula  la mit dem Suffix -are  la[1]

Beispiele:

[1] „mulier est, uxorculavit. ego novi, scio axitiosa quam sit.“ (Plaut. fr. 116 bei Varro LL 7, 66)[2]

Übersetzungen

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „uxorculo“ Seite 2341.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „uxorculo“ Seite 2341.
  2. Marcus Terentius Varro; Georg Goetz, Fritz Schöll (Herausgeber): De lingua Latina. Quae supersunt. Accedunt grammaticorum Varronis librorum fragmenta. 1. Auflage. B. G. Teubner, Leipzig 1910 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 111.